|
SŁOWO DLA MISJI Refleksja misyjna dotycząca liturgii niedzielnej
EUNTES.NET
proponuje co tydzień świeckim,
osobom zakonnym i kapłanom refleksję nad liturgią niedzielną odczytaną
w „kluczu misyjnym”. Proponujemy pewne sugestie do medytacji misyjnej,
osobistej i wspólnotowej w oparciu o Słowo Boże, które w
stały i
zaskakujący sposób nadal oświeca, umacnia i podtrzymuje misyjną
drogę
Kościoła, za życie świata.
 |
|
Trzy
niezaprzeczalne miłości:
Eucharystia, Maryja i Papież
Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła XIII niedziela zwykła Rok A, 29 czerwca 2008 r.
Dz 12,1-11 Psalm 33 2Tm 4,6-8; 17-18 Mt 16,13-19 Refleksja Piotr i Paweł pozostają niezrównanymi głosicielami Ewangelii do ludów, założycielami wspólnot chrześcijańskich i świadkami Chrystusa aż do męczeństwa. Dzisiejsza uroczystość jednoczy ich w wierze Chrystusa i w Kościele w Rzymie. Z uwagą przywiązaną do ważnych racji teologicznych autor Dziejów Apostolskich ukazuje oczywistość zrozumienia (sintonii) między Piotrem będącym w więzieniu a chrześcijanami (I czytanie): „Kościół modli się za niego nieustannie do Boga” (w. 5). Cudowne uwolnienie Piotra z palestyńskiego więzienia czyni go od tego czasu wolnym do pracy aż po niezmierzone horyzonty misyjne. Paweł natomiast w więzieniu dokonuje bilansu swojego życia (II czytanie), dziękuje Panu, że był zawsze blisko niego i dał mu siłę niesienia i „dopełnienia głoszenia Ewangelii, żeby wszystkie narody ją posłyszały” (w. 17).
Posługa misyjna Piotra, apostołów i każdego chrześcijanina zawsze zapuszcza korzenie w doświadczeniu powołania przeżywanego w miłości. „Wiem, komu zawierzyłem” –potwierdza Paweł bez wahania (2Tm 1,12). Piotr wzrasta powoli w zaufaniu i ostatecznym zawierzeniu swojemu Mistrzowi. Wydarzenie pod Cezareą Filipową (Ewangelia) sprawia, że ludzie stawiają Jezusa na poziomie wielkich proroków Izraela (w. 13-14). Jest to jakieś zbliżenie, ale tylko na poziomie spektakularnym, odnoszącym się do przeszłości. Piotr idzie wbrew obiegowym opiniom, aby ostatecznie uznać niezwykłość Jezusa: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (w. 16). Taka odpowiedź przekracza ludzkie rozumienie (ciała i krwi), ponieważ jest owocem objawienia, które pochodzi od Ojca (w. 17). W takim więc klimacie otwartości objawia Piotrowi oraz innym uczniom swój plan nowej wspólnoty: swojego Kościoła, który przetrwa na wieki (w. 18). Po kryzysie męki zwierzenie Piotra wobec Chrystusa będzie całkowite: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham” (J 21,17).
Mimo trudności historycznych i przeciwstawnych opinii dotyczących tekstu Mateusza i Jana, plan Jezusa wyraźnie dotyczy Jego Kościoła i wzbudza z czasem, zgodnie z tradycją interpretacji katolickiej, trzy metafory: skały (w. 18), kluczy (w. 19) oraz dyftongu związywać-rozwiązywać (w. 19), które potwierdzają się w nauczaniu popaschalnym Piotra w służbie pasienia owiec, w miłości oraz w ludzie nowego przymierza (por. J 21,15n). Ale to nie jakakolwiek władza jest dobra dla ludu. Według Jezusa, „Pana i Mistrza” (J 13,14), który nie przyszedł, aby Mu służono, ale aby służyć i dać swoje życie” (Mt 20,28). Władza kluczy (autorytet) dana została Piotrowi i Kościołowi dla służby ludowi Bożemu w diakonii miłości bez końca.
Sobór nadaje wymiar teologiczny i misyjny temu planowi: „Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10,35). W każdym przypadku Bóg chce uświęcać i zbawiać ludzi nie tylko pojedynczo i bez żadnej ich zgody, ale chce budować z nich naród” (LG, 9). W rzeczywistości, „Kościół pielgrzymujący z natury swojej jest misyjny” (DM, 2), ponieważ „istnieje, aby ewangelizować” (EN, 14). Nie jest więc to rzeczą marginalną, że Jezus mówi o tym planie, znajdując się na ziemiach pogańskich (region Cezarei Filipowej) w kontekście geograficznym podobnym do tego, kiedy spotkał kobietę kananejską. Te dwa fakty opowiadane przez Mateusza ukazują powszechny charakter misji Chrystusa i Kościoła.
O ile bardziej szeroka władza, tym i bardziej intensywna jest miłość, wspaniałomyślność służby, otwarta gościnność, pluralizm akceptacji, harmonia w wielości. Biskup Tonino Bello z Molfetty (+1993) tęsknił i marzył o „przeżywaniu jedności w wielości”. Papież Benedykt XVI przy grobie bp. Tonino, przypominając apostołów Piotra i Pawła, którzy zostali złowieni przez Chrystusa i z kolei sami stali się rybakami dla Chrystusa, mówił o „komunii w wielości”. (*)
Uroczystość ku czci dwóch apostołów jest Dniem Papieskim, co przypomina o przynależności do Kościoła. W ciągu 30 lat pracy misyjnej w Afryce i Ameryce Łacińskiej przekonałem się, że są trzy elementy identyfikujące tożsamość katolicką, które pozwalają ją odróżnić wśród mieszaniny religijnej naszych czasów. Określają tę tożsamość wobec niej samej, wobec niechrześcijan i wobec innych wyznań chrześcijańskich (protestantów, prawosławnych i anglikanów). Tymi wartościami są: wiara w Eucharystię, pobożność maryjna i miłość do papieża. Są to trzy miłości niezbywalne, które napełniają radością i dają trwałość życiu i misji chrześcijaninowi-katolikowi na całym świecie.
Słowa Papieża (*) „Rybak, złowiony przez Jezusa, zarzucił ostatecznie sieci aż do tego miejsca i dziś dziękujemy za to, że staliśmy się przedmiotem tego cudownego połowu, który trwa już dwa tysiące lat. Dzięki temu połowowi - jak pisze św. Piotr – „zostaliśmy wezwani z ciemności do przedziwnego światła” (1P 2,9). Aby być rybakiem z Chrystusem, trzeba być najpierw przez Niego złowionym. Św. Piotr jest świadkiem tej rzeczywistości, tak samo jak jest nim św. Paweł, wielki nawrócony, którego dwutysięczną rocznicę urodzin teraz obchodzimy. Jako Następca Piotra i Biskup Kościoła zbudowanego na krwi tych dwóch znamienitych Apostołów przychodzę, aby utwierdzać was w wierze w Jezusa Chrystusa... Kościół nie ma granic, jest powszechny. Ale nawet krańce geograficzne, kulturowe, etniczne i krańce religijne są dla Kościoła zaproszeniem do ewangelizacji w perspektywie „komunii w wielości”. Benedykt XVI Homilia w Santa Maria di Leuca (Brindisi), 14 czerwca 2008 r.
Śladami misjonarzy - 29 czerwca - świętych Piotra i Pawła, Apostołów, misjonarzy i założycieli Kościoła w Rzymie, zamęczonych za panowania Nerona (+ 64-67); - 29 czerwca - bł. Rajmunda Lullo (Majorka, 1235-1316), tercjarza franciszkańskiego, uczonego i pisarza. Jako misjonarz zawędrował do Afryki, aby nawiązać przyjacielski dialog z Saracenami. Został uwięziony i zamęczony; - 30 czerwca - bł. Bazylego Welyckowskiego (1903-1973), ukraińskiego męczennika i biskupa greckokatolickiego, prześladowanego w swoim kraju, skąd został wydalony; zmarł na wygnaniu w Winnipeg (Kanada) pod wpływem trucizny o powolnym działaniu, podanej mu jeszcze przed wygnaniem w 1972 r.; - 1 lipca - św. Oliwiera Plunketta (1625?1681), urodzonego w Irlandii, który studiował w Rzymie, później wykładał teologię w Kolegium Propaganda Fide; następnie został arcybiskupem Armagh (Irlandia), poniósł śmierć męczeńską w Londynie. Redakcja:
O. Romeo Ballan, mcci, ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ |
