|
SŁOWO DLA MISJI Refleksja misyjna dotycząca liturgii niedzielnej
EUNTES.NET
proponuje co tydzień świeckim,
osobom zakonnym i kapłanom refleksję nad liturgią niedzielną odczytaną
w „kluczu misyjnym”. Proponujemy pewne sugestie do medytacji misyjnej,
osobistej i wspólnotowej w oparciu o Słowo Boże, które w
stały i
zaskakujący sposób nadal oświeca, umacnia i podtrzymuje misyjną
drogę
Kościoła, za życie świata.
 |
|
Od chrztu do misji
 Niedziela Chrztu Pańskiego Rok A, 13 stycznia 2008 r.
Izajasz 42, 1-4; 6-7 Psalm 28 Dzieje Ap 10, 34-38 Mateusz 3, 13-17
Refleksja
Potwierdza to Piotr (II czytanie) w domu centuriona Korneliusza w Cezarei. Pokonana z trudem początkowa niechęć – jego własna i wspólnoty kościelnej – sprawia, że Piotr odwiedza i przyjmuje Korneliusza i nie zabrania mu wstępu do Kościoła, potwierdzając jedną z podstawowych prawd dla misji i dla teologii zbawienia, ofiarowaną każdemu człowiekowi, nawet nie będącemu chrześcijaninem: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie jest Mu miły ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (w. 34-35).
Fakt chrztu Pańskiego rzuca wielkie światło na tożsamość i misję Jezusa (Ewangelia). W Nim objawia się Trójca Święta: Ojciec ogłasza swojego Syna „Synem umiłowanym” (w. 17), natomiast Duch Święty zstępuje na Niego (w. 16). Misja Jezusa jest zapowiedziana już w pierwszej pieśni o słudze Pańskim (I czytanie) z zadaniem, które przekracza granice Izraela i dociera do narodów (pogan) jako światło zbawienia (w. 16). Jego misja odrzuca krzykliwe i przykre tony (w. 2) i przeciwnie – będzie wsparciem, odzyskaniem i dowartościowaniem najsłabszych (w. 3-7), pokładając swoją siłę zawsze w tym, który „ujmuje za rękę” (w. 6). Chodzi więc o program pełen entuzjazmu, czyn napełniający życie każdej osoby zdolnej do miłości i do wspaniałomyślnych ideałów. Można tu przypomnieć słynną medytację z Reguły św. Ignacego Loyoli, umieszczonej na początku drugiego tygodnia Ćwiczeń duchowych, że program Sługi dotyczy zarówno pojedynczej osoby, jak i wspólnoty, a także całego ludu.
W Ewangelii Jezus, wypełniając swoją misję Sługi, czuje się jednocześnie synem i bratem. Dlatego ustawia się w kolejce z grzesznikami, robi rząd jak wszyscy, oczekując swojej kolejki, aby otrzymać – chociaż On niewinny – chrzest od Jana Chrzciciela na odpuszczenie grzechów. Objawia się tu całkowita solidarność, jaką Jezus odczuwa z wszystkimi członkami rodziny ludzkiej, której jest uczestnikiem w pełnym tego słowa znaczeniu. Solidarność aż do momentu, w którym „nie wstydzi się nazywać braćmi” (Hbr 2, 11). Wielce znaczący jest komentarz św. Grzegorza z Nazjanzu, opisującego scenę chrztu: „Jezus wychodzi z wody i niesie ze sobą w górę całe dzieło kosmosu” (Czytania brewiarzowe). Jest On rzeczywiście Sługą solidarnym i cierpiącym, Barankiem, który bierze na siebie przestępstwa wszystkich (por. Iz 53, 4-5). Co więcej, jest On zawsze umiłowanym Synem, w którym miłosierny Ojciec ma upodobanie!
Zadziwiająca refleksja teologiczna nad Narodzeniem znajduje spotkanie geograficzne w miejscu, gdzie najprawdopodobniej dokonał się chrzest Jezusa. Tym miejscem mogłoby być Bet-Araba w tym samym przejściu przez rzekę, poprzez które Jozue wprowadził naród wybrany do Ziemi Obiecanej (Jo 3, 14nn). Według geologów miejsce to jest uważane za najniższe miejsce na ziemi: - 400 poniżej p.m. Z tej głębokiej depresji Jezus obmyty wodą z Jordanu wznosi się na wysokości, biorąc na swoje ramiona sprawy całej ludzkości. Jego modlitwa do Ojca mogłaby być tą z psalmu De Profundis: „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, […] ponieważ u Pana jest miłosierdzie i wielkie u Niego odkupienie” (Ps 130, 1;7). Solidarna bliskość takiego Sługi, Syna i Brata, prawdziwego Boga i człowieka jest u podstaw misyjnego wyzwania, które dla każdego chrześcijanina zbudowane jest na łasce chrztu *), sakramencie, który wprowadza w życie Trójcy Świętej i Kościoła.
Słowo
Papieża Jan Paweł II Redemptoris Missio, 71
Śladami
misjonarzy - 13 stycznia – św. Hilarego z Poitiers (ok. 310-367), Doktora Kościoła, nazywanego Atanazym Zachodu z powodu przeciwstawiania się arianizmowi, przez co cierpiał prześladowanie i wygnanie; - 14 stycznia – bł. Odoryka z Pordenone (1265-1331), kapłana franciszkanin, misjonarz wśród Tatarów, Hindusów i Chińczyków. Pod koniec życia misjonarz w Kambalik, stolicy Chin, gdzie nawrócił wielu do Chrystusa; - 14 stycznia – bł. Piotra Dondersa (1805-1887), holenderskiego kapłana redemptorysty, który 45 lat pracował jako misjonarz na Gujanie Holenderskiej (Surinam), poświęcając się szczególnie pracy z trędowatymi w kolonii Batavia; - 15 stycznia – św. Arnolda Janssena (1837-1909), założyciela Zgromadzenia Słowa Bożego (werbistów), Zgromadzenia Sióstr Służebnic Ducha Świętego i Służebnic Ducha Świętego od Wieczystej Adoracji; - 15 stycznia – w Atlancie w USA urodził się Martin Luter King, działacz na rzecz praw człowieka, integracji rasowej pod hasłem „no violence active”, laureat pokojowej nagrody Nobla (1964), zamordowany 4 kwietnia 1968 r.; - 16 stycznia – świętych Berardo i innych czterech franciszkanów wysłanych przez św. Franciszka z Asyżu do Maroko w celu przepowiadania Ewangelii muzułmanom, gdzie zostali zabici w 1226 r. z rozkazu islamskiego przywódcy; - 16 stycznia – św. Józefa Vaz (1651-1711), indyjskiego kapłana ze Zgromadzenia Oratorium, niezmordowanego misjonarza na Sri Lance; - 16 stycznia – bł. Pawła Manny (1872-1952), włoskiego kapłana z PIME, misjonarza w Birmie, założyciela Papieskiej Unii Misyjnej dla wzbudzenia ducha misyjnego we wspólnotach chrześcijańskich. Blisko tego dnia rozpoczyna się Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan, którego był on zwolennikiem; - 17 stycznia – św. Antoniego opata (+ 356), zwanego „ojcem monastycyzmu” w Egipcie i obrońcą wiary; - 18-25 stycznia – Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan; jedność Kościoła finalizuje się w misji, „aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył” (J 17, 21). Redakcja:
O. Romeo Ballan, mcci, ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
|