SŁOWO DLA MISJI

Refleksja misyjna dotycząca  liturgii niedzielnej

EUNTES.NET proponuje co tydzień świeckim, osobom zakonnym i kapłanom refleksję nad liturgią niedzielną odczytaną w „kluczu misyjnym”. Proponujemy pewne sugestie do medytacji misyjnej, osobistej i wspólnotowej w oparciu o Słowo Boże, które w stały i zaskakujący sposób nadal oświeca, umacnia i podtrzymuje misyjną drogę Kościoła, za życie świata.

Wezwani do jedności oraz do misji

III Niedziela Okresu Zwykłego

Rok A, 27 stycznia 2008 r.

Izajasz  8,23b-9,3

Psalm  26

1Kor  1,10-13.17

Mateusz  4,12-23

Refleksja
Pod koniec pierwszych objawień publicznych (Ewangelia) Jezus przedstawia się jako wędrowny  misjonarz, przepowiada dobrą nowinę o Królestwie, uzdrawia chorych, powołuje uczniów... (w. 23). Zapoczątkowuje swoją misję nie w jakiś ważnych i religijnych miejscach jak Jeruzalem, ale na obszarach peryferyjnych, dalekich, wśród innowierców, ludzi mniej religijnych, półpogańskich, „nieczystych” z powodu kontaktu z poganami, a za takich uważano mieszkańców Galilei (w. 15). Jezus zostawia Nazaret i idzie zamieszkać w Kafarnaum, granicznego miasta, gdzie były urzędy celne, doskonała sytuacja dla handlu na szlaku „morskiej drogi” (w. 13.15), drogi, która łączyła Egipt, Palestynę, Syrię i Mezopotamię. Aż do końca epoki starożytnej właśnie tu Galilea była obszarem wymieszania ludów, wystawiona na przemarsz różnych trup i kontroli handlu. W konsekwencji  wystawiona na zatrucie i upadki moralne. Tu rozumie się wołanie proroka Izajasza, skierowane do mieszkańców tego regionu (I czytanie), o jarzmie uciemiężenia (w. 3), zaproszeniu do życia w wolności w wielkim świetle (w. 1) i radości (w. 2). Mateusz (Ewangelia) widzi, że proroctwo Izajasza wypełnia się wraz z obecnością Jezusa (w. 14-17), którego misja od początku posiada wielki ładunek nadziei (w. 23), znajduje się jej u podstaw i jest także wymagającym  programem nawrócenia do Boga i wymagań Jego królestwa (w. 17).

Z tym początkowym zarysem Jezus pokazuje, że pierwsi odbiorcy Jego Ewangelii i Królestwa ani nie są sprawiedliwi, ani zachowujący prawo, ani nie są tymi, którzy za takich się uważają, ale to ludzie dalecy, wyobcowani i wykluczani... Taki jest pokorny początek misji, która będzie miała uniwersalne horyzonty i która będzie realizowana przez uczniów i przez ich następców wezwanych do naśladowania Jezusa, by w każdej części świata byli „rybakami ludzi” (w. 19). Powołanie misyjne zawsze zawiera w sobie odejście, wyjazd – często w sensie geograficznym, pozostawiając kogoś i coś, ale i często jest oddzieleniem, wyjściem z własnego egoizmu. Tak Jezus opuszcza Nazaret (w. 13) oraz intymne miejsca związane ze swoją matką, On, który był Emanuelem w ludzkim ciele. Podobnie jak w pewnym czasie Abraham został wezwany do opuszczenia swojej ziemi i domu swojego ojca, podobnie dziś dwie grupy braci powołanych przez Jezusa do naśladowania, zostawiając sieci, łódź oraz ojca (w. 20.22). Jednak w żadnym przypadku powołanie nie jest odejściem do pustki, ale jest pozostawieniem czegoś, aby naśladować Kogoś; jest pójściem, aby spotkać kogoś Drugiego. Na pierwszym miejscu i zawsze jest to przylgnięcie do osoby Jezusa.

Takie powołanie zapuszcza swoje korzenie w nawróceniu („Nawracajcie się...”, w. 17), zmianie mentalności, nowym ukierunkowaniu się na Boga i Królestwo, którego Jezus jest pełnią. Nawrócenie do Chrystusa zawsze zawiera w sobie jakieś następstwa i misję, to bycie zdecydowanie radykalnym w Nim i właściwie wrośniętym w drogi świata: „uczynię was rybakami ludzi” (w. 19). Tak stało się z Pawłem (II czytanie), którego nawrócenie właśnie obchodzimy (25 stycznia). Jest to całkowite nawrócenie wierne aż do męczeństwa. Na drodze do Damaszku nie narodził się tylko chrześcijanin, ale o wiele bardziej misjonarz wśród pogan, wspaniały głosiciel Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego (w. 10)  (*). Przesłanie Pawłowe  jest aktualne w kontekście Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan wezwanych do życia w jedności, unikania podziałów i niezgody; do bycia w doskonałej jedności (w. 10-11), ponieważ Chrystus nie jest podzielony (w. 13). Uświadomienie sobie wielkości i ważkości problemu świata pomaga w wyjściu z egoizmu, podziałów i lokalnych napięć. Z wyczuciem aktualności św. Teresa z Avila mówiła: „Świat spala się, nie mam czasu, aby z Bogiem rozmawiać o błahych sprawach... Kiedy widzę wielkie potrzeby Kościoła, to te ostatnie tak mnie zasmucają, że wydaje mi się, iż byłoby żartem zajmować się innymi sprawami”.

Słowo Papieża
(*) „ Misja ewangelizacyjna Kościoła jest odpowiedzią na krzyk „Przyjdź Panie Jezu!”, który przebiega przez całą historię zbawienia i ciągle podnosi się na wargach wierzących... Przyjęcie Dobrej Nowiny w wierze popycha samo w sobie do komunikowania przyjętego zbawienia jako daru... Nic nie jest piękniejsze, naglące i ważniejsze niż darmowe dawanie ludziom tego, co darmowo otrzymaliśmy od Boga! Nic nie może nas dyspensować ani  zwolnić od tego zdania zarazem trudnego i fascynującego... Każdy chrześcijanin i każda wspólnota czuje radość z dzielenia z innymi Dobrej Nowiny, że „Bóg tak umiłował świat, że dał Syna swojego Jednorodzonego, aby świat został zbawiony” (J 3, 16-17).

Benedykt XVI

Przemówienie na Anioł Pański, 23 grudnia 2007 r.

Śladami misjonarzy

- 27 stycznia - św. Anieli Merici (1474-1540), założycielki Zgromadzenia św. Urszuli (urszulanki czarne), pionierki wśród kobiet, które poświęciły się życiu konsekrowanemu żyjąc w świecie, poza murami tradycyjnych klasztorów konwentualnych;

- 28 stycznia – Św. Tomasza z Akwinu, Doktora Kościoła, którego ‘Summa contra Gentiles’ jest jednym z pierwszych podręczników dla misjonarzy, posługujących wśród niechrześcijan, a szczególnie wśród muzułmanów;

- 29 stycznia – Św. Józefa Freinademetza (1852-1908) ze Zgromadzenia Słowa Bożego (werbistów), misjonarza w Chinach;

- 29 stycznia – Światowy Dzień Trędowatych, zainicjowany przez Raoula Follereau w 1954 r.;

- 30 stycznia – Gandi Mohandas Karamchand (1869-1948), wielkiej duszy Indii, lidera tzw. aktywnego braku przemocy, zamordowanego w Delhi;

- 31 stycznia – św. Jana Bosco (1815-1888), założyciela rodziny salezjańskiej; wysyłającego pierwszych misjonarzy salezjańskich do Argentyny;

- 1 lutego – bł. Ludwika Varaiara (1875-1923), misjonarza salezjańskiego wśród trędowatych;

- 2 lutego – Ofiarowanie Pańskie - Jezusa, który był ogłoszony jako `zbawienie przygotowane dla wszystkich narodów, światło na oświecenie pogan` (Łk 2,31-32). Dzień Życia Konsekrowanego;

- 2 lutego – św. Jana Teofana Venard (1829-1861), kapłana ze Stowarzyszenia Misji Zagranicznych z Paryża, męczennika w Hanoi (Wietnam).

 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Redakcja:  O. Romeo Ballan, mcci,
strona internetowa:  www.euntes.net  - „Słowo dla misji”
Tłumaczenie z jęz. włoskiego: Ks. Jan Piotrowski

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++